Napisz do nas
Start › Teologia › Szabat a teologia łaski, czy święcenie soboty to legalizm?
Pogłębione

Szabat a teologia łaski, czy święcenie soboty to legalizm?

Odpowiedź na zarzut legalizmu: szabat jako odpoczynek przed pracą w rytmie stworzenia, dar przyjmowany wiarą, odpoczynek wiary z Hbr 4, ewangelia w czasie.

📖 6 min czytania·Pogłębione
✉ E-mailFacebookXWhatsApp

Żaden zarzut nie pada pod adresem sabatarian częściej niż ten: „Trzymacie się dnia, więc szukacie zbawienia w uczynkach. Jesteśmy zbawieni łaską, nie przestrzeganiem prawa". Paradoks polega na tym, że spośród wszystkich przykazań właśnie szabat najtrudniej pogodzić z uczynkowością, bo jego istotą jest zaprzestanie własnych dzieł. Dobrze zrozumiany, szabat nie jest rywalem sola gratia; jest jej cotygodniową liturgią.

Zarzut w najmocniejszej wersji

Teologia „nowego przymierza", od Dale'a Ratzlaffa po dawne kierownictwo Worldwide Church of God, stawia sprawę ostro. Joseph Tkach pisał: „Jesteśmy zbawieni na podstawie wiary, nie przestrzegania Prawa… Tamten pakiet praw stał się przestarzały, gdy umarł Chrystus" (cyt. za: Bacchiocchi, The Sabbath Under Crossfire, rozdz. 3). Szabat, jako rzekomo serce starego przymierza, miałby należeć do porządku zasługi, który ustąpił porządkowi łaski; kto go zachowuje, ten, w najostrzejszej wersji zarzutu, „wypada z łaski" (por. Ga 5,4). Za tym stoi dziedzictwo Lutra, który w trosce o czystość ewangelii zwalczał „legalistyczny sabatarianizm", oraz dyspensacjonalne założenie, że Bóg w różnych epokach zbawiał na różnych zasadach: Abrahama z wiary, Izrael z uczynków, Kościół znów z wiary.

Bacchiocchi odpowiada najpierw na to założenie: jest ono „całkowicie nieprawdziwe", zbawienie nigdy nie dokonywało się przez przestrzeganie Prawa. Przymierze synajskie jest oprawione w łaskę: Bóg najpierw wyzwala („Ja jestem Pan, Bóg twój, który cię wyprowadził z ziemi egipskiej, z domu niewoli", Wj 20,2; „niosłem was na skrzydłach orlich", Wj 19,4), a dopiero potem zaprasza do posłuszeństwa jako odpowiedzi miłości. Lud „uwierzył Panu" (Wj 14,31), zanim usłyszał Dekalog. George E. Ladd, klasyk teologii NT, ujmuje to tak: Prawo zostało dodane „nie po to, by zbawiać ludzi od ich grzechów, lecz by ukazać im, czym jest grzech". Zmiana „pakietu praw" niczego więc nie rozwiązuje; Bacchiocchi pyta celnie: „Czy problem legalizmu rozwiązuje się przez wymianę pakietów praw?", czy znika on przez zamianę jednego zestawu przepisów na inny? Legalizm to postawa serca, nie lista przykazań, i można legalistycznie święcić niedzielę, a ewangelicznie sobotę.

Odpoczynek przed pracą: łaska wpisana w rytm stworzenia

Najgłębsza odpowiedź na zarzut uczynkowości tkwi jednak w samej strukturze szabatu. Człowiek został stworzony szóstego dnia, a więc jego pierwszym pełnym dniem był dzień siódmy. Jo Ann Davidson (Rediscovering the Glory of the Sabbath) wydobywa z tej chronologii sedno: „Choć swoje zadania otrzymali szóstego dnia, to dnia siódmego, swojego pierwszego pełnego dnia, odpoczywali cały dzień, zanim wykonali jakąkolwiek pracę. Odpoczywali w ukończonym dziele Boga. Cóż za lekcja łaski!". Szabat nie jest w Biblii zapłatą po tygodniu wysiłku, lecz darem przed nim: tydzień człowieka nie wspina się ku odpoczynkowi, lecz z odpoczynku wyrasta. To dokładna odwrotność logiki zasługi.

Potwierdza to hebrajska terminologia. Boży czyn siódmego dnia to šāḇat, suwerenne zaprzestanie (Rdz 2,2–3), nie regeneracja zmęczonego (Iz 40,28). Człowiekowi przykazano powstrzymać się od pracy, ale, jak zauważa Mathilde Frey w tomie The Sabbath in the Old Testament and the Intertestamental Period, odpoczynek-nûaḥ nigdy nie jest przedmiotem rozkazu: jest darem, który Bóg umożliwia, obejmującym także niewolnika, przybysza i bydlę (Pwt 5,14). A wersja przykazania z Pwt 5,15 dodaje motyw odkupienia: „pamiętaj, że byłeś niewolnikiem w ziemi egipskiej i wyprowadził cię stamtąd Pan". Szabat upamiętnia dwa dzieła, których człowiek nie współtworzył: stworzenie i wyzwolenie. Jego cotygodniowy rytm wpaja antropologię łaski, najpierw Bóg działa, potem człowiek odpowiada.

Hbr 4: sabbatismos, odpoczynek wiary

Tekstem, w którym Nowy Testament sam wykłada tę teologię, jest Hbr 3,7–4,13. Erhard Gallos („Sabbath Rest in Hebrews 4", w tomie The Sabbath in the New Testament and in Theology) pokazuje, że obok katapausis („odpocznienie", w LXX: ziemia obiecana, świątynia, odpoczynek szabatowy) autor sięga po rzadkie słowo sabbatismos (σαββατισμός, Hbr 4,9): „pozostaje sabbatismos dla ludu Bożego". Analiza wszystkich wystąpień terminu w literaturze niechrześcijańskiej i chrześcijańskiej (Plutarch, Justyn, Epifaniusz i in.) prowadzi Gallosa do wniosku, że poza alegoryzującym Orygenesem sabbatismos zawsze oznacza literalne zachowywanie szabatu. Werset następny wyjaśnia jego ewangeliczną logikę: „kto wszedł do odpocznienia jego, ten sam odpoczął od dzieł swoich, jak Bóg od swoich" (Hbr 4,10). Odpoczynek od własnych dzieł, to w liście, który nieustannie przeciwstawia wiarę niewierze (Hbr 3,19–4,2), nic innego jak rezygnacja z samozbawienia: wejście do Bożego odpocznienia dokonuje się „przez wiarę", nie przez wysiłek. Gallos konkluduje: „Każdy wierzący okazuje swoją wiarę i ufność w nadchodzący wiek, zachowując odpoczynek szabatu już tu i teraz". Cotygodniowy szabat jest więc w Hbr 4 nie reliktem uczynkowości, lecz przedsmakiem i znakiem odpoczynku łaski: tym, czym chleb i wino dla pamiątki krzyża, tym jest siódmy dzień dla odpocznienia w Bogu.

Chrystus: „wykonało się" i odpoczynek

Linia łaski biegnie przez całą służbę Jezusa. Swoją misję ogłosił w szabat, w Nazarecie, słowami o wyzwoleniu z Iz 61 (Łk 4,16–21), manifestem jubileuszowym, a więc szabatowym. W szabaty leczył, rozwiązywał „córkę Abrahama, którą szatan związał" (Łk 13,16), objawiał Ojca dającego życie (J 5,17). Wołał: „Pójdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a Ja wam dam ukojenie (anapausis)" (Mt 11,28), i nazwał się Panem szabatu (Mk 2,28), bo ten dzień jest instytucjonalną formą tego zaproszenia. Wreszcie, jak podkreśla Bacchiocchi (Crossfire, rozdz. 7), dzieło odkupienia Jezus zamknął okrzykiem tetelestai, „wykonało się" (J 19,30), echem słów o dokończeniu dzieł stworzenia (Rdz 2,2 LXX), i odpoczął w grobie przez szabat (Łk 23,54–56). Dwa wielkie „wykonało się" historii zbawienia, stworzenie i odkupienie, Bóg przypieczętował tym samym odpoczynkiem siódmego dnia. Kto święci szabat, co tydzień staje pod oboma: niczego nie dokłada, wszystko otrzymuje.

Synteza: ewangelia w czasie

Czy sola gratia znosi posłuszeństwo przykazaniom? Nowy Testament odpowiada: wiara, która zbawia, „jest czynna w miłości" (Ga 5,6), a „wiara bez uczynków jest martwa" (Jk 2,26), posłuszeństwo nie jest podstawą zbawienia, lecz jego owocem. Pytanie brzmi więc nie: „czy zbawieni łaską mają zachowywać przykazania?", lecz: „które przykazanie najlepiej uczy ich, czym jest łaska?". I tu szabat okazuje się bezkonkurencyjny. Dziewięć przykazań mówi: czyń lub nie czyń. Czwarte mówi: przestań, przestań wytwarzać, zarabiać, udowadniać swoją wartość; wejdź w dzień, którego nie zbudowałeś, do dzieła, które ukończono bez ciebie. Bacchiocchi ujmuje to wprost: „W szabat przerywamy naszą codzienną pracę, aby pozwolić Bogu działać w nas swobodniej i pełniej". Legalizm to próba wspinaczki do Boga po drabinie osiągnięć; szabat tę drabinę co tydzień odstawia.

Tak domyka się perspektywa całej tej serii: szabat ma stworzeniowy rodowód, nie babiloński; stoi jako klimaks architektury Rdz 1–2; w znakach czwartej Ewangelii objawia Chrystusa dającego życie i światło; w Dekalogu należy do trwałego serca prawa. A w teologii łaski odsłania swój sens ostateczny: jest ewangelią w czasie, cotygodniowym, cielesnym, niezasłużonym znakiem tego, że „łaską zbawieni jesteście przez wiarę, i to nie z was: Boży to dar; nie z uczynków, aby się kto nie chlubił" (Ef 2,8–9). Nie zachowujemy szabatu, aby być zbawieni; odpoczywamy, ponieważ Ten, który nas zbawił, rzekł: „wykonało się", i zaprasza nas, byśmy odpoczęli od dzieł swoich, jak On od swoich.

Źródła

← Więcej: TeologiaWszystkie artykułyMam pytanie →