Kyrios tou sabbatou, chrystologia logionu Mk 2,27–28: co znaczy, że Syn Człowieczy jest Panem szabatu?

„Szabat jest ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu. Tak więc Syn Człowieczy jest Panem również szabatu" (Mk 2,27–28). Żaden logion nie jest częściej przywoływany na dowód, że Chrystus stoi ponad szabatem, a więc może go uchylić i uchylił. Paradoks polega na tym, że dokładna egzegeza tych dwóch wersetów prowadzi w przeciwnym kierunku: Jezus zakotwicza szabat w stworzeniu, ogłasza jego uniwersalność i przypisuje go sobie jako Bogu-Stwórcy. Tytuł własności nie jest aktem rozbiórki.

Struktura logionu: mašal i wniosek

Werset 27 otwiera osobna formuła narracyjna kai elegen autois („i mówił im"), oddzielająca go od argumentu z Dawidem (2,25–26), to samodzielna, druga odpowiedź Jezusa, zbudowana jak mądrościowy māšāl: zwięzła sentencja z antytetycznym paralelizmem („szabat dla człowieka, nie człowiek dla szabatu"). Werset 28 dołącza wniosek wprowadzony spójnikiem hōste („tak więc"): skoro szabat zaistniał ze względu na człowieka, to Syn Człowieczy jest jego Panem. Oba wersety tworzą jedność logiczną, i właśnie ta logika wymaga uważnego prześledzenia (Eike Mueller, „The Sabbath as Christology in Mark 2:23–28", w: The Sabbath in the New Testament and in Theology, rozdz. 11).

Dia ton anthrōpon egeneto, powrót do stworzenia

Sformułowanie „szabat stał się / zaistniał [egeneto] ze względu na człowieka [dia ton anthrōpon]" jest nasycone językiem protologii. Czasownik ginomai w tej formie to znak rozpoznawczy Septuaginty Rdz 1, gdzie egeneto opisuje wyłanianie się dzieł stworzenia około dwudziestu razy; jak ujmuje to literatura przedmiotu, zdanie „szabat zaistniał ze względu na człowieka… przywołuje relację o stworzeniu z Rdz 1,1–2,4a" (cyt. w: Mueller, tamże). Bacchiocchi zauważa, że Jezus stosuje tu tę samą strategię, co w sporze o małżeństwo: wobec wypaczeń odwołuje się do porządku „od początku" (Mt 19,8), „bo dla Pana prawo początku jest nadrzędne" (The Sabbath Under Crossfire, rozdz. 2).

Przyimek dia z biernikiem wyraża cel i rację bytu: szabat został ustanowiony „ze względu na" człowieka, dla jego błogosławieństwa, tak jak głos z nieba zabrzmiał „ze względu na was" (J 12,30), a dni ucisku skrócono „ze względu na wybranych" (Mk 13,20) (Thomas R. Shepherd, „The Sabbath in the Gospel of Mark", w: tamże, rozdz. 3). Dwie konsekwencje są kapitalne. Po pierwsze, uniwersalizm: anthrōpos to człowiek jako taki, gdyby chodziło o mężczyznę lub Żyda, tekst użyłby anēr albo Ioudaios. Logion koryguje partykularyzm Księgi Jubileuszy, według której szabat dano „samemu Izraelowi" (Jub 2,31): szabat jest „powszechnym darem dla całej ludzkości", nie obowiązkiem przymierza dla wybranych (Mueller, tamże). Po drugie, teocentryzm daru: humanitarne odczytanie („potrzeba ludzka ponad przykazaniem") odwraca wektor zdania, w Rdz 2,2–3 to Bóg odpoczywa, błogosławi i uświęca; szabat nie jest ustępstwem na rzecz ludzkiej słabości, lecz darem zaplanowanym przy stworzeniu. Bacchiocchi konkluduje: tym pamiętnym zdaniem Chrystus „nie uchyla przykazania szabatu, lecz ustanawia jego trwałą ważność", odwołując się do pierwotnej funkcji dnia.

Ho hyios tou anthrōpou, Syn Człowieczy z Dn 7

Tytuł „Syn Człowieczy" (ho hyios tou anthrōpou), ulubione samookreślenie Jezusa, odsyła do Dn 7,13–14: postaci przychodzącej z obłokami, której Przedwieczny daje „władzę i chwałę, i królestwo". Czy ta władza uzasadnia zniesienie szabatu? Kontekst Daniela mówi coś przeciwnego. Scena jest sądem, który „przyznaje prawo świętym Najwyższego" (Dn 7,22); przeciwnikiem świętych jest mały róg, którego znakiem rozpoznawczym jest właśnie to, że „zamierza zmienić czasy i prawo" (Dn 7,25). W dramaturgii Dn 7 zmienianie Bożego prawa jest atrybutem uzurpatora, nie Syna Człowieczego, trudno o gorszy tekst dowodowy dla tezy, że Syn Człowieczy manifestuje swoje panowanie uchyleniem przykazania (Mueller, tamże). Gramatyka Marka potwierdza tę ostrożność: w Mk 2,10 o Synu Człowieczym powiedziano exousian echei („ma władzę" odpuszczać grzechy), natomiast w 2,28 stoi zdanie ekwatywne, kyrios estin ho hyios tou anthrōpou, które nie orzeka o uprawnieniach, lecz o tożsamości: identyfikuje, kim Syn Człowieczy jest. Joel Marcus dostrzega tu jeszcze jedno tło: za Danielowym „jakby Synem Człowieczym" stoi postać Adama z Rdz 1–3, logion spina więc pierwszego Adama, dla którego szabat uczyniono, z Adamem eschatologicznym, który jest jego Panem (cyt. w: Mueller, tamże).

Kyrios u Marka: czyj jest szabat?

Najmocniejszy element logionu to sam tytuł. Marek używa kyrios oszczędnie i niemal wyłącznie o Bogu; pierwszy raz w cytacie z Iz 40,3: „prostujcie ścieżki Pana" (Mk 1,3), gdzie Septuagintalne kyrios oddaje tetragram, a Marek odnosi je do Jezusa z Nazaretu. Wyrażenie kyrios tou sabbatou nie było ustalonym tytułem; żydowskiemu słuchaczowi mogło przywołać tylko jedno skojarzenie: szabat należy do JHWH. Stary Testament konsekwentnie nazywa siódmy dzień „szabatem dla Pana" (šabbāt laYHWH, Wj 20,10; Pwt 5,14; Wj 16,25) i mówi o „moich szabatach" (Wj 31,13; Ez 20,12.20). R. T. France argumentuje stąd, że genetiwus w 2,28 nie jest genetiwem podporządkowania („Pan ponad szabatem"), lecz przynależności i identyfikacji: Jezus zajmuje miejsce JHWH, do którego szabat należy (cyt. w: Mueller, tamże). To szczyt chrystologii pierwszych rozdziałów Marka, „roszczenia chrystologiczne nie mogłyby sięgnąć wyżej niż tutaj". Logika całości jest wtedy przejrzysta, jak ujmuje to Robert Gundry: skoro szabat zaistniał ze względu na człowieka, zaistniał i ze względu na mnie; lecz ponieważ jestem nie zwykłym człowiekiem, ale postacią z Dn 7,13, „jestem kimś więcej niż beneficjentem szabatu. Jestem też jego Panem" (cyt. w: Shepherd, tamże).

Warto odnotować różnicę zdań w literaturze: część egzegetów (m.in. Mark L. Strauss) czyta genetiwus podporządkowująco i widzi w wersecie roszczenie „najwyższej władzy nad szabatem". Lecz nawet przy tej lekcji teza abrogacyjna wymaga osobnego dowodu, z posiadania władzy nie wynika jeszcze jej użycie przeciw instytucji; tego kroku tekst nigdzie nie wykonuje (Mueller, tamże).

Panowanie potwierdza, nie znosi

Czy z panowania wynika prawo zniesienia? Formalnie posiadanie władzy to nie to samo, co jej użycie w celu abrogacji, a tekst nigdzie takiego użycia nie odnotowuje; przeciwnie, w następnej perykopie „Pan szabatu" spędza szabat w synagodze, uzdrawiając (Mk 3,1–6), a Marek przedstawia kobiety odpoczywające w szabat według przykazania jeszcze w opisie pogrzebu Jezusa (Mk 16,1; por. Łk 23,56). Merytorycznie zaś tytuł działa dokładnie odwrotnie, niż chce lektura abrogacyjna: nikt nie ogłasza się panem tego, co właśnie unieważnia. Gdyby logion zapowiadał koniec szabatu, jego puenta byłaby autodestrukcyjna, Chrystus rościłby sobie tytuł do instytucji, którą czyni bezprzedmiotową. Eike Mueller podsumowuje: „Szabat jako instytucja nie zostaje nigdzie podważony, lecz raczej potwierdzony w swej uniwersalnej naturze"; szabat to przecież „szabat Jahwe, innymi słowy dzień Pański". Jeśli ktoś szuka w Nowym Testamencie „dnia Pańskiego", znajdzie go tutaj: jedyny dzień, o którym Jezus mówi wprost, że jest jego Panem, to siódmy dzień tygodnia.

Wniosek duszpasterski formułuje Shepherd: właściwą odpowiedzią na ten logion nie jest poszukiwanie swobód („skoro szabat jest dla mnie, robię, co chcę"), lecz poddanie się panowaniu Chrystusa, „To nie my jesteśmy powołani na panów szabatu; ta rola jest zarezerwowana wyłącznie dla Chrystusa". Logion Mk 2,27–28 nie odbiera więc szabatowi nic z jego rangi, nadaje mu rangę najwyższą z możliwych: dzień ustanowiony przy stworzeniu dla każdego człowieka okazuje się osobistą własnością Tego, który człowieka stworzył i odkupił. Święcić szabat to co tydzień uznawać to panowanie.

Źródła

Eike Mueller, „The Sabbath as Christology in Mark 2:23–28", w: Ekkehardt Mueller, Eike Mueller (red.), The Sabbath in the New Testament and in Theology (Biblical Research Institute), rozdz. 11.
Thomas R. Shepherd, „The Sabbath in the Gospel of Mark", w: tamże, rozdz. 3.
Samuele Bacchiocchi, The Sabbath Under Crossfire, rozdz. 2 (Mk 2,27 a stworzenie).
Samuele Bacchiocchi, From Sabbath to Sunday, rozdz. 2 (Chrystus a „dzień Pański").